Mostrando entradas con la etiqueta antony and the johnsons. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta antony and the johnsons. Mostrar todas las entradas

miércoles, 23 de febrero de 2011

Vento del NordOvest

Il tempo di guardarti e vedere che piangevi. Io stessa per terra, ti guardavo dolcemente, tu in ginocchia affianco a me, mi guardavi con le mani in mezzo alle tue gambe mentre piangevi ancora piu forte, il tuo singhiozzo non ti lasciava parlare, non sono riuscita a capire cosa volevi dirmi.

Non so ancora se hai notato che ti abbracciavo, e che mentre mi alzavo leggera ti ho tenuta stretta a me, e ti dicevo non piangere piu, vieni con me. Ma il vento mi portava via, volevo restare un po a baciarti asaporando ognuna delle tue lacrime, ma il vento mi portava via. Ero ad un palmo dal pavimento ora, sentivo una luce attorno a me, scaldandomi, sorregendomi, attraversandomi, scomponendomi.
Non potevo andarmene senza di te, anche tu ti scomponevi ma nel dolore. Da sopra, ti vedevo, ora te ne fregavi del mio sangue e mi abbraciavi, mentre mi baciavi sulla fronte. Cadendo dalla bici, il mio petto era andato a sbattere contro lo specchieto di una macchina parcheggiata in doppia fila ed io ero rotta, divisa in due.

Volevo essere tua ancora una volta, e ti sussurrai da piu alto ancora, prendimi con te.

Da piu lontano ancora ti ho sentito dentro me, era la tua mano tremante, che mi attraversava ed entrava nel mio petto, dove ero rotta per accarezzare il mio cuore.

Ho sanguinato per te, ero in fiame per te, sono viva per te e voglio che tu sappia che con ogni vento del NordOvest bacierò il tuo collo.

jueves, 16 de diciembre de 2010

Requiem por min en dous actos.



I
(Non sei canto tardarei en morir, pero quero facelo entre os teus brazos)
Estarei lonxe do mar, mollame coas tuas bagoas
Cantaras no meu oido, seran cancions perdidas.

Cando este lonxe da mar, bicame nos ollos, e pecha os meus beizos.
Deixame espido na area, e marcha sen mirarme.

II
(Os que non o sabian, xa o saben.
Todos saen a rua para ver coma ti me levas espido entre os teus brazos)
As tuas bagoas regan o meu corpo, xa non me dan vida.
Eu vou tragando os teus suspiros, e ti vas escapando dos silencios das ruas.
Chegamos ´a praia, deixasme na area.

Requiem per me in due atti.

I
(Non so quanto ci mettero a morire, ma voglio farlo fra le tua braccia)
Saro lontano dal mare, bagnami con le tue lacrime.
Mi canterai all´orecchio, sarano canzoni perdute.

Quando saro lontano dal mare, baciami negli occhi, e chiudi le mie labbra.
Lasciami nudo sulla sabbia, e vai via senza guardarmi

II
(Quelli che non lo sapevano, lo sanno. Tutti escono per strada per vedere come mi porti nudo tra le tua braccia)
Le tue lacrime innafiano il mio corpo, ma non mi danno vita.
Io ingoio i tuoi sospiri, e ti vai fuggendo dai silenzi della strada.
Siamo arrivati al mare, lasciami sulla sabbia.

domingo, 5 de diciembre de 2010

Hai moitos anos...


Luns, 22 Xaneiro,97. Santiago (Burgo das Nacións, habita de Edu)

"Imos cambialo día, xa so faltan 2 minutos para que sexa Martes. Noto que algo, aínda non sei o qué, anda cerca, podo sentilo cada vez que me ergo polas manhas, cada vez que paseo pola zona vella, e sobretodo cada vez que vou cara a piscina. Axítome.

Edu, que estudia Arte Neoclásica para o exame de manhá, acaba de interrumpirme, parei de escribir e tiven que sacar os cascos para escoitalo, queixase porque estou respirando moi forte. Non o sei, outra vez esa ansiedade que sempre está conmigo. Agora estoume esforzando por respirar suave, cóstame traballo, ponho os cascos, non sei cómo o estou facendo. Ponho a cinta de OffSpring quero bailar pola habitación, quero bailar!. Pero el estudia, pídolle permiso para bailar e mentres o fago decátome que xa non quero facelo, tinha que telo feito e basta. Agora que sei que podo xa non quero facelo.

Dinlle ate as 12.15 para que estudiase as datas de todos os escultores de Europa, Espana e Galicia. Manhá ten que pasar ese examen. Manhá eu tenho que pasar outro examen"